ίσως η λήθη να έκανε τελικά το καθήκον της
μια γραντζουνιά εδώ
λίγη οδύνη παρά-πέρα
ήταν κ ο χρόνος με το μέρος της
κ τα λάθη- μην τα ξεχνάμε τα λάθη
έτσι ενεργώ
σαν εκ νέου σχηματισμένη
μέσα κ έξω
έξω κ μέσα
θυμάμαι-απορώ
ξεχνάω κ ερωτεύομαι
ψάχνω χέρια...
ψάχνω τα δικά σου χέρια
ψάχνω...
βρίσκω βλέμματα κ λέξεις
όχι λέξεις
μόνο βλέμματα
οι λέξεις παγιδεύουν
δεν σε ονομάζω
παρά μόνο άντρα
ίσως δικό μου
ίσως και
όχι
αδιάκριτη έννοια η ιδιοκτησία
θα σε ονομάσω κ ελεύθερο
αόρατο
ίσως κ λίγο άπιαστο
αλλιώς πως
θα 'σουν έρωτας
αλλιώς πως
θα δικαίωνες την λήθη
κ τα λάθη;
