φοιτητική ζωή

ενοικιάζεται 

κατάλυμα

κατάλληλο για φοιτητές
μάτια

στεγνά κ αγέλαστα

δικά μου

κ δικά σου

χαρτιά κ νήματα

μπλεγμένα σε χέρια

δυο λέξεις όνειρο

εδώ

μια ορθογραφία απόγνωσης

πιο πέρα

μόρφωμα

αφόρητης αλήθειας

η μόρφωση

στις μέρες μας

πωλείται

η αγγελία

χαμόγελο
δεύτερο χέρι

πωλείται

άριστη κατάσταση

τιμή συζητήσιμη

δεκτή η ανταλλαγή

με πάσης φύσεως

αναλγητικά

αέρας

και

ο αέρας κόπασε

και

η αλλαγή δεν ήρθε

από τα νύχια

γαντζώθηκε ο φόβος

και 

κέρδισε

μας κέρδισε

ίσως ονειρευτούμε

πάλι

κάποτε

ίσως ωριμάσουμε

ίσως

κάποτε

φυσήξει

ξανά

και

υπερνικίσει

τον φόβο

η αλλαγή

φοβάμαι

ο φόβος μπροστά
στον θάνατο
πεθαίνω
δεν ανασαίνω πια
νευρικοί σπασμοί
της κοινωνίας
της εξουσίας
δικοί μου σπασμοί
ψηφοδελτιακοί
νομοτελειακοί
πεθαίνουμε
ακούς;
ο φόβος μπροστά
στον θάνατο
ο πιο δυνατός
απ όλους
στο τέλος
ή ελπίζεις
ή φοβάσαι
φοβάμαι
φοβάμαι
φοβάμαι
βοήθεια!
αριστεροί
δεξιοί
άνθρωποι
κάποιος!
πεθαίνουμε
ως λαός
ως άνθρωποι
ως κοινωνία
ακούτε;
αγωνία θανάτου
και φόβος
που πήγε η ελπιδα
η δίκοχη
με τα κόκκινα μάτια
κόκκινα χέρια
που;
βοήθεια!
πεθαίνουμε
βοήθεια!
φοβάμαι

ζητείται ελπίς

δώρο

δεν έφερε

κανένα

-κακές από πάντοτε

οι σχέσεις της

με πάσης φύσεως

Δαναούς-

μόνο

κοντά μεσάνυχτα

του φόβου

άνοιξε η πόρτα

κ την είδαμε

όχι την ίδια

την σκια της

χρονικό

κατεβάστε επιτέλους 

τον διακόπτη του χρόνου

δεν την συνήθισα ακόμα

την απώλεια

τα φύγε 

κ τα επέστρεφε

τα έλα 

κ τα αντίο

των ρολογιών τον ήχο

δεν τον αγάπησα 

ποτέ

μεγαλώνεις 

κ βιάζεσαι 

κρύβεσαι σε δείκτες

κ σε βρίσκουν αριθμοί

                                                                   3

12

                                                                        8

                                                                                       5     

γερνάς

κ περιμένεις

"κ τέταρτο θυμάμαι

κ μισή υπομένω

παρα τέταρο θα φοβάμαι

ακριβώς..."

υπάρχει πάντα μια δόση

απώλειας

σε ό,τι

ξ-έχασες

κατεβάστε επιτέλους 

τον διακόπτη του χρόνου

το τικ-τακ των τοίχων

δεν το συμπάθησα

ποτέ

γενναία λήθη

κάπου στα μέσα Άνοιξης
τράβηξες πάλι το συρτάρι της μνήμης
φυσικά κ το θελα να μ'αγαπας
απλώς όχι μ'αγκάθια

κάποτε λέω
-μπορώ να κερδίσω
κ από φόβο
μην κερδηθω ή χάσω
επιτίθεμαι

μετά δειλιάζω
αντιστρέφω τους πόλους
κ απωθώ
συγγνώμη
που έγινα
ο ακροβάτης που ήθελες
να γίνεις
συγγνώμη
που δεν σ'αρέσει
φορεμένος πάνω μου
ο εαυτός σου

μένει τώρα να βαφτίσω
αυτή μου τη δειλία
γενναιότητα
κι εσύ
να κλείσεις το συρταρι

δεν τους συμφέρει
τους φόβους μου
να ζουν
στο φως
ποια συντροφιά
θα έχουν
οι εμμονές μου;