Φάννυ Γκέημς

και κάπως έτσι

προσπαθόντας

 να κερδίσω

-άραγε τι;-

έχασα ξανά

ατέρμονη 

που έγινε

και τούτη 

η παρτίδα

πάτα το restart

πάρε μια κούπα

καφέ ζεστό

κ κάτσε δίπλα μου

ίσως 

να νικηθούμε

-πάλι-

αύριο

στρεβλώσεις

δεν ήταν αίμα

μάτια μου

δεν ήταν φως

ήταν γιορτή

κ ήταν δικιά μας

φορεμένοι

 μαύρα σώματα

εσύ κ εγώ

δίχως ρούχα

δίχως νου

σαλτιμπάγκοι

 άχρωμοι

σε εποχή άνυδρη

εγώ κ εσύ

γυμνοί

...

έτσι

θα μας θυμούνται

οι άνθρωποι

άγκυρα

πότε τη φόρεσα

τη μάσκα οξυγόνου;

στο ένα μου χέρι

-το δεξί-

δεμένη άγκυρα

τ'αριστερό ακόμα
κάπου

θα μαζεύει
κοχύλια

κάθε που φτάνω

στο τερμα

σκάβω

λίγο ακόμα

να βουλιάξω

κάποιος άλλος

-σαφώς

που μου μοιάζει-

ανυψώνεται

στην επιφάνεια

κ η ψυχή μου

μικρά κομμάτια

ελαφρόπετρας

επιπλέει.

πότε τη φόρεσα

τη μάσκα οξυγόνου;

επέστρεφε

...όλο κ πιο λίγος

σε κάθε

επιστροφή

μη φεύγεις!

“θέλει” είπες

“κ σώμα

κ ψυχή”

-θυμάσαι;

πάρε κ εμένα

παρέα

στις αποσκευές

ίσως να είναι

ανάποδα

ξεχνάω

-θυμάσαι;

“είναι” είπες

“απρόβλεπτη

η μνήμη”

μη φεύγεις!

ή έστω

μην

επιστρέφεις πια...

~βασισμένο στον αξεπέραστο

Κ.Π.Καβάφη~

ορισμοί

υποχωρήσεις:

“αναγκαίες

κινήσεις

προς

τα πίσω

εκτελούμενες

κυρίως

από ανθρώπους

σε σχέσεις

στέρεες

ή και

απέλπιδες

καμιά φορά

σημείο

προβολής

φόβων

ή και

απόκρυψης”

άλλο ήθελα να πω

τι δύστροποι που γίνονται τις νύχτες οι ορισμοί

κενό

-πως το γεμίζεις το κενό;

 κι όπως με βλέπεις ακόμα να φορώ
εκείνα τα γυαλία 

 που χρόνια μου το κρύβουν το σκοτάδι 

 πως μου ζητάς να διακρίνω χρώματα;

-δεν το γεμίζεις το κενό

αγαπημένη μου

απλώς το υποφέρεις.

ελευθερία

τα παιδιά

δεν ζωγραφίζουν

πια στους τοίχους

πως σώπασαν έτσι

τα τραγούδια τους;

ένα σύνθημα παλιο

ξεθωριασμένο

θυμίζει

πως κάποτε

προσπάθησαν

και

ο χειμώνας τους

τι γρήγορα

που ήρθε;

εργοτάξιο

η εργολαβία

δόθηκε

-τρόπο τινά-

με διαγωνισμό

τα υλικά

απλά

μια στάλα ιδρώτας

λίγη άμμος
κ ενα ρολοί

παρατημένο

στην σοφίτα

να μετράει

δευτερόλεπτα

έτσι έκλεισες

τις τελευταίες

χαραμάδες
πανικού

πριν
στον χαμό

αφεθείς

εκ νέου

ταυτότητα

κάποτε ψιθύριζες

πως ζήσαμε

-να ταν σεπτέμβρης

νύχτα

ή αύγουστος;-

που οι σκέψεις

επαναστάτες

μιας δομής βιωμένης

γίναν μολύβι

Faber Castell

-ποιός είσαι

και που πας

χωρίς μανταρίνι

κ όραμα

στη σχολική σου τσάντα;

θα πουν πως
πάει καιρός

που ξεχάσαμε

γραφή

κ ανάγνωση

κάποτε ψιθύριζες

πως ζήσαμε

δύσκολοι αποχεραιτισμοί #2

προχθές 

μαθεύτηκε μια νέα ημερομηνία 

μηχανικά ρωτήσαμε-σχεδόν από συνήθεια
ποιός έχει τη σειρά

πάει καιρός που ένας ένας μακραίνουν
-οι φίλοι μας-


άμστερνταμ

δουβλίνο

κάλιαρι

προχθές

γράψαμε στον τοίχο ένα σύνθημα για αντίο

"δεν συνηθίζονται οι απουσίες

των ανθρώπων

το κενό δεν γεμίζει"

μήτε που το διάβασαν ποτέ τους

-οι φίλοι μας-

και 'σύ 

κυλάς το ζάρι αμήχανα και φέρνεις διπλές:
το καλοκαίρι της ζωής σου
πως πέρασε έτσι πρόωρα
πως μάκρυναν οι νύχτες;

προχθες 

φτιάξαμε ένα τραγούδι από συρματόσχοινα

κάτσαμε στο σαλόνι και το ουρλιάξαμε 

έτσι το ακούσανε

κρυφά σαν προσευχή

-οι φίλοι μας-

γιάννα

μαρία

αλέξανδρος

προχθές 

σ' ακούσαμε να ανοίγεις το παράθυρο

κ καταλάβαμε όλοι

πως θα 'ναι πάντα ίδιος 

ένας κ αμετάβλητος ο λόγος ν'αγωνίζεσαι

-οι φίλοι μας-

         (για την Μ.Τ. μου)

οι εύκολες ώρες

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω

το βράδυ ήταν πάντα ανήσυχο

-δύσκολο-βγαίναν οι φόβοι

και χόρευαν μπροστά μου

μαζί τους χόρεψα κ εγώ

μια φορά θυμάμαι

κ ύστερα ανοίχτηκα

σε ένα κλάμα

-σαν μωρό-

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω

τη νύχτα το φοβόμουν το σκοτάδι

κ είχα τόσο πολύ μέσα μου

που ήταν αδύνατον να του κρυφτώ

δεν διέπρεψα-βλέπεις- ποτέ

στα παιδικά παιχνίδια

μήτε κ στ' άλλα

-τα ενήλικα-

μπλεκόμουνα ποτέ

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω
κ αν πότε-πότε συνάντησα σκοτάδι

έμεινα ξάγρυπνη για νύχτες

με μάτια ορθάνοιχτα σχεδόν-κουκουβαγίσια-

κ ούτε κατάλαβα ποτέ

οι κύκλοι των ρολογιών

πως παίζουν

-ανελέητα-

με μνήμες των ερώτων

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω

τις άλλες θα τις χάριζα σε σένα

το νησί #1

“σαν θάλασσσες

είναι οι ανθρώποι

κάθε φουρτούνα

κ ναυάγιο

κάθε γαλήνη

και σοδειά”

έτσι ψιθύρισε κλεφτά

ο γέρο-καπετάνιος

μέρα μεσημέρι στο νησί-

την ώρα ακριβώς

που ξέμπλεκε τα δίχτυα

με τα νύχια του-

υπό-χρεώσεις

-να πάρω παγωτό για δύο
-να φορέσω το χαμόγελο που σ'αρέσει
-να μάθω πως φιλάς

 απλό τελικά το τρίπτυχο της ευτυχίας.

ισοπεδωμένοι δον κιχώτες

τόσο ξεχείλισε αυτός ο κόσμος απ' το λάθος

που ούτε μια θέση στ' όνειρο δεν έχει το σωστό

ξερνιούνται στα πεζοδρόμια ζεστές ελπίδες φρούδες

ενθύμια κακόγουστης υπόνοιας πως ζήσαμε -κάποτε-

ό,τι φοβήθηκες σε άφησε μετέωρο

ό,τι αγάπησα με άφησε κενό

κ η ιστορία -η πόρνη -ακόμη ψάχνει θύματα

greed

και τι κατάλαβα που τόσα χρόνια επέμεινα στο άπιαστο;

στο λίγο καμιά φορά φτάνεις πιο δύσκολα απ' ότι στο πολύ

το δίκιο του χρόνου το σπαταλήσαμε σε μικρότητες, σε τύπους και γραφειοκρατείες

όλο τον ήχο μας τον σπαταλήσαμε σε λέξεις

κ η δισυπόστατη δυστυχία γιατί δεν γράφεται με Ι;

αναρωτιέται μια παλιά μου φίλη αντάρτισσα ορθογραφία

σιωπώ

φοιτητική ζωή

ενοικιάζεται 

κατάλυμα

κατάλληλο για φοιτητές
μάτια

στεγνά κ αγέλαστα

δικά μου

κ δικά σου

χαρτιά κ νήματα

μπλεγμένα σε χέρια

δυο λέξεις όνειρο

εδώ

μια ορθογραφία απόγνωσης

πιο πέρα

μόρφωμα

αφόρητης αλήθειας

η μόρφωση

στις μέρες μας

πωλείται

η αγγελία

χαμόγελο
δεύτερο χέρι

πωλείται

άριστη κατάσταση

τιμή συζητήσιμη

δεκτή η ανταλλαγή

με πάσης φύσεως

αναλγητικά

αέρας

και

ο αέρας κόπασε

και

η αλλαγή δεν ήρθε

από τα νύχια

γαντζώθηκε ο φόβος

και 

κέρδισε

μας κέρδισε

ίσως ονειρευτούμε

πάλι

κάποτε

ίσως ωριμάσουμε

ίσως

κάποτε

φυσήξει

ξανά

και

υπερνικίσει

τον φόβο

η αλλαγή

φοβάμαι

ο φόβος μπροστά
στον θάνατο
πεθαίνω
δεν ανασαίνω πια
νευρικοί σπασμοί
της κοινωνίας
της εξουσίας
δικοί μου σπασμοί
ψηφοδελτιακοί
νομοτελειακοί
πεθαίνουμε
ακούς;
ο φόβος μπροστά
στον θάνατο
ο πιο δυνατός
απ όλους
στο τέλος
ή ελπίζεις
ή φοβάσαι
φοβάμαι
φοβάμαι
φοβάμαι
βοήθεια!
αριστεροί
δεξιοί
άνθρωποι
κάποιος!
πεθαίνουμε
ως λαός
ως άνθρωποι
ως κοινωνία
ακούτε;
αγωνία θανάτου
και φόβος
που πήγε η ελπιδα
η δίκοχη
με τα κόκκινα μάτια
κόκκινα χέρια
που;
βοήθεια!
πεθαίνουμε
βοήθεια!
φοβάμαι

ζητείται ελπίς

δώρο

δεν έφερε

κανένα

-κακές από πάντοτε

οι σχέσεις της

με πάσης φύσεως

Δαναούς-

μόνο

κοντά μεσάνυχτα

του φόβου

άνοιξε η πόρτα

κ την είδαμε

όχι την ίδια

την σκια της

χρονικό

κατεβάστε επιτέλους 

τον διακόπτη του χρόνου

δεν την συνήθισα ακόμα

την απώλεια

τα φύγε 

κ τα επέστρεφε

τα έλα 

κ τα αντίο

των ρολογιών τον ήχο

δεν τον αγάπησα 

ποτέ

μεγαλώνεις 

κ βιάζεσαι 

κρύβεσαι σε δείκτες

κ σε βρίσκουν αριθμοί

                                                                   3

12

                                                                        8

                                                                                       5     

γερνάς

κ περιμένεις

"κ τέταρτο θυμάμαι

κ μισή υπομένω

παρα τέταρο θα φοβάμαι

ακριβώς..."

υπάρχει πάντα μια δόση

απώλειας

σε ό,τι

ξ-έχασες

κατεβάστε επιτέλους 

τον διακόπτη του χρόνου

το τικ-τακ των τοίχων

δεν το συμπάθησα

ποτέ

γενναία λήθη

κάπου στα μέσα Άνοιξης
τράβηξες πάλι το συρτάρι της μνήμης
φυσικά κ το θελα να μ'αγαπας
απλώς όχι μ'αγκάθια

κάποτε λέω
-μπορώ να κερδίσω
κ από φόβο
μην κερδηθω ή χάσω
επιτίθεμαι

μετά δειλιάζω
αντιστρέφω τους πόλους
κ απωθώ
συγγνώμη
που έγινα
ο ακροβάτης που ήθελες
να γίνεις
συγγνώμη
που δεν σ'αρέσει
φορεμένος πάνω μου
ο εαυτός σου

μένει τώρα να βαφτίσω
αυτή μου τη δειλία
γενναιότητα
κι εσύ
να κλείσεις το συρταρι

δεν τους συμφέρει
τους φόβους μου
να ζουν
στο φως
ποια συντροφιά
θα έχουν
οι εμμονές μου;

Σύρριζα στις Λαϊκές Συνελεύσεις

Εδώ κ καιρό με ενοχλεί αφάνταστα η χρήση του όρου "Ανοιχτή Λαϊκή Συνέλευση" από τον Σύριζα. Μάλλον γιατί έχω της Λαϊκές Συνελεύσεις στο μυαλό μου κάπως σαν κ αυτές του καλοκαιρινού Συντάγματος, κ των παιδιών τους, που κατάφεραν να επιβιώσουν στις γειτονιές μας μέχρι κ σήμερα.

Σε αυτές τις συνελεύσεις γίνονται ζυμώσεις ανθρώπων διαφορετικών τάξεων κ πεποιθήσεων, κ αυτό έχει μια γοητεία, μια δυσκολία, κ μία χρησιμότητα.

Λαϊκή Συνέλευση ενός κόμματος ποια ακριβώς κοινωνική χρησιμότητα έχει; Κ μάλιστα, προεκλογικά;

Είμαι καχύποπτη με τους πολιτικούς, ακόμα κ με αυτούς που ψηφίζω. Γι' αυτό κ αμφιβάλλω για το αν ο Σύριζα, πήρε το μήνυμα για την ανάγκη της κοινωνίας για άμεση επαφή με τους πολιτικούς του αντιπροσώπους κ έχει σκοπό να το χρησιμοποιήσει με τρόπο γόνιμο.
Μου μοιάζει λίγο πιο κοντά στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα απλώς να προσπαθεί να καπηλευτεί αυτόν τον ωραία αυτο-οργανωμένα στημένο θεσμό, προκειμένου να κερδίσει μερικές ψήφους.

Χθες λοιπόν πήρα την μεγάλη απόφαση κ πήγα σε μία τέτοια συνέλευση ευχόμενη αφενός να μην κάψω κ τα τελευταία εγκεφαλικά κύτταρα που μου έχουν απομείνει κ αφετέρου να βγάλω μερικά συμπεράσματα.

Έφτασα στα εντελώς άγνωστα για μένα Πετράλωνα εμφανώς καθυστερημένη αλλά όταν επιτέλους βρήκα την σωστή πλατεία, διαπίστωσα ότι μάλλον είχαν προβλέψει την αργοπορία μου κ με περίμεναν.

Το κλίμα ήταν τέλειο, κατάσταση πανηγυριού. Ούτε εξέδρες όπως φοβόμουν, ούτε μπατσαρία, όυτε τίποτα.
Μόνο μια παιδική χαρά γεμάτη πολύχρωμα μπλουζάκια παιδιών σκαρφαλωμένα σε τσουλήθρες κ κούνιες, ένας πάγκος μπροστά από τα σκαλιά της εκκλησίας γεμάτος με “συντροφικά” βιβλία, κόσμος πολύς, παιδιά, σκυλιά κ μια κακής ποιότητος “ηχητική” να παίζει όλα εκείνα τα τραγούδια που άκουγα στο γυμνάσιο. Ξέρετε, “Παπακωνσταντίνου”, “People have the powe”r κλπ. Με έπιασε μια νοσταλγία ομολογώ.

Εμένα γενικά μου αρέσουν αυτά τα πανηγυριώτικα, ακόμα κ όταν είναι κομμάτι ενός πιο σοβαρού θέματος, όπως η πολιτική....

Νομίζω είναι κομμάτι μιας κουλτούρας που ενώ την έχουμε μέσα μας παλεύουμε εντελώς βλακωδώς να την αποτινάξουμε μην τυχόν κ δεν μας πούνε δυτικούς κ Ευρωπαίους. Πφφφφ....Λες κ δεν έχουμε πιο σημαντικά πράγματα για τα οποία χρειάζεται να παλέψουμε!

Έκατσα λοιπόν κ εγώ σαν το χαζό σε ένα σκαλάκι κ εξαφανίστηκα μέσα στο χαμογελαστό πλήθος. Έβγαζα τις φωτογραφίες μου, έκανα πλάκα σε έναν πιτσιρικά που γλυκοκοίταζε το κράνος μου, χαμογελούσα συχνά κ σκεφτόμουν ότι έκανα καλά που έφυγα από το σπίτι μου κ έκανα τόσα χιλίομετρα με ένα μηχανάκι 50αρι για να βρεθώ σε αυτή την πλατεία.

Περίπου 10' αργότερα, ήρθε κ ο Αλέξης που κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Δεν σας κρύβω ότι με έπιασε ναυτία. Όλοι αυτοί οι ήρεμοι άνθρωποι που είχα γύρω μου, άρχισαν να φωνάζουν, να τσιρίζουν, να χειροκροτούν, να αλαλάζουν λες και ξαφνικά ξέχασαν ότι είναι σε μία -έστω θεωρητικά- λαϊκή συνέλευση της γειτονιάς τους κ πίστεψαν ότι βρίσκονται σε συναυλία του Ρουβά!!!

Ο πιτσιρίκος που καλοκοίταζε το κράνος μου άρχισε να φωνάζει μαζί με άλλους συνομηλίκους του: ““Αλέξη-Αλέξη”!! 10 χρονών σκατό!!

Σκέφτηκα ότι όπως οι προηγούμενες γενιές ανέθρεψαν Φιλοβασιλικούς, Βενιζελικούς, Παπανδρεϊκούς κλπ κλπ, πάμε κ εμείς να κάνουμε το ίδιο λάθος κ να βαφτίσουμε μια γενιά “Τσιπραϊκή”.

Σκέφτηκα κ τον Κ.Π.Καβάφη με το προ αιώνος -κ βάλε-  γραμμένο "Περιμένοντας τους Βαρβάρους": 

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ' η σύγχυσις. 

(Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).

Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,

κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.

Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,

και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 

 Σηκώθηκα να φύγω πριν καν ξεκινήσει η “συνέλευση”, ψιθυρίζοντας στον εαυτό μου ότι οι Έλληνες δεν θα αλλάξουμε ποτέ.

Δεν ξέρω για την ακρίβεια αν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο ο μεσσιανισμός και οι προσωπολαγνεία, αλλά σίγουρα κατέχουμε τα πρωτεία στης ιστορίας και μάλλον είναι μια πρωτιά που δεν θέλουμε να χάσουμε έτσι εύκολα.

Τελικά δεν έφυγα. Είχα πάει εκεί όχι για να ανακαλύψω, ως άλλη πυρίτιδα, την στραβοκεφαλιά των Ελλήνων, αλλά για να ανιχνεύσω τους πολιτικούς σκοπούς του Σύριζα σχετικά με τις συνελεύσεις.
Πλησίασα τη “συνέλευση” κ τελικά με άφησαν κ έκατσα πρώτο τραπέζι πάτωμα μαζί με τα παιδάκια, μάλλον λόγω ύψους.

Άνοιξε την συνέλευση ο κ.Τσίπρας χαιρετώντας τα “συντρόφια” του,μετά πήρε τον λόγο ο κόσμος με θέσεις κ ερωτήσεις κ η βραδιά έκλεισε με μια μακροσκελή απάντηση σε ΟΛΑ αυτά από τον κ. Τσίπρα. Θυμάμαι πραγματικά ελάχιστα από αυτά που ειπώθηκαν. Μάλλον επειδή τα έχω ακούσει χιλιάδες φορές από διαφορετικά στόματα, ίσως κ επειδή δεν με ενδιέφεραν πραγματικά. Πάντως αυτό “Ανοιχτή Συνέλευση” δεν το λες, καλύτερα να το βαφτίζαμε “Ανοιχτή Συνέντευξη”.

Μερικές φορές βέβαια είχες λίγο την αίσθηση ότι είσαι σαν άλλοτε στη συνέλευση του Συντάγματος και ακούς κάποιον -θεωρητικά- πολιτικά αχρωμάτιστο  συμπολίτη σου. 

Έτσι προέκυψε το πρώτο μου συμπέρασμα...(ή μπορεί να είναι κ νέο ερώτημα): 

Ή στο Σύνταγμα είχαμε πολλούς Συριζαίους ή ο Σύριζα κάνει πολύ καλό “adaptation” της κοινής λαϊκής γνώμης. 

Δεν ξέρω πιο είναι χειρότερο...

Το δεύτερο συμπέρασμα δεν το έβγαλα μόνη μου. 

Χρειάστηκα βοήθεια από ένα κοριτσάκι που είχα δίπλα μου. 

Το είχε φέρει ο παππούς του να κάτσει μπροστά κ να δει τον πρόεδρο.
Μεγάλη του σκασίλα του κοριτσιού που ήθελε να πάει να παίξει στην παιδική χαρά λίγο πιο πίσω.
Είχε βαρεθεί οικτρά κ έτσι μου έπιασε την κουβέντα.

“Μα καλά αυτός δεν βαρέθηκε τόση ώρα να μιλάει; εγώ βαρέθηκα.” μου λέει κάποια στιγμή.
“Αυτός ματάκια μου παίρνει 6.500ευρώ για να το κάνει αυτό. Δεν έχει δικαίωμα να βαρεθεί”. Της απαντάω.
Κ τότε άκουσα από το στόμα της το προφανές : “Α τον Κλέφτη!!!”
Καλά τα λέει ο σοφός λαός: “Από μικρό κ από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια”. Το παιδί είχε δίκιο.
Όσο καλά κ να τα λέει, όταν εκείνος παίρνει 6.500 ευρώ το μήνα για να μιλάει ενώ εγώ κ εσύ δεν έχουμε δουλειά, σύνταξη, μισθό κλπ κλπ κλπ....

Ε, πως να το κάνουμε.... είναι Κλέφτης!!
Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι ο Σύριζα θα το άλλαζε αυτό! Αλλά τέτοιες ψευδαισθήσεις δεν τρέφω!!
Δυστυχώς η μεγάλη αυτή αλήθεια που μου αποκάλυψε η μικρή Άντζελα μέσα στην αφέλειά της, δεν προηγήθηκε της σειράς μου στο μικρόφωνο κ έτσι δεν κατάφερα να μεταφέρω τα λόγια του κοριτσιού στον πρόεδρο. 

Πραγματικά θα το έκανα! Για όσους δεν με ξέρετε αυτιά δεν χαϊδεύω...

Αφού όπως λέει ο κ. Τσίπρας θέλει να ακούει τον λαό κ τα αιτήματά του, ίσως θα πρέπει να ακούσει κ αυτό.

Ποιός χαμηλόμισθος θα διαφωνούσε όσο βαμμένος κομματικά κ αν είναι; Μέσα μου βαθιά ευχόμουν να άκουσε ο υποψήφιος πρωθυπουργός μας την μικρή. Πράγμα καθόλου απίθανο αφού καθόταν αρκετά κοντά μας.

Το τρίτο κ τελευταίο συμπέρασμα που έβγαλα χθες, ήρθε με την απάντηση του κ. Τσίπρα στην ερώτηση μου. Ή μάλλον όχι μόνο με την καθ' εαυτήν  απάντηση, αλλά και με τον τρόπο που αυτή δόθηκε.

Η ερώτηση μου, ήταν εφάμιλλη του λόγου που με οδήγησε σε αυτή την “συνέντευξη-συνέλευση”: Αν δηλαδή ο Σύριζα έχει σκοπό μετεκλογικά να χρησιμοποιήσει το θεσμό της Λαϊκής Συνέλευσης και την τάση-διάθεση του λαού να συμμετάσχει ενεργά στα κοινά, και με ποιόν τρόπο.

Φαίνεται ότι ερώτηση ήταν ήσσονος προεκλογικής σημασίας και πιθανότατα ο κ.Τσίπρας θα την παρέλειπε αν δεν πεταγόμουν να του την υπενθυμίσω ακριβώς τη στιγμή που έλεγε ότι θα αναγκαστεί να παραλείψει κάποιες από τις ερωτήσεις του κόσμου.

Από την απάντηση κράτησα τις φράσεις:

"κρίση αντιπροσώπευσης,”

“ενίσχυση του θεσμού των δημοψηφισμάτων”, και

“υποβολή αιτημάτων κ προτάσεων από πολίτες μέσω συγκέντρωσης υπογραφών”.

Καλά τελικά αυτοί οι πολιτικοί τα λένε πολύ ωραία!!!

Μόνο που όλα αυτά συνοδεύονταν από μία σχεδόν αδιάφορη έκφραση που εμένα προσωπικά δεν με έπεισε.

Αναρωτιέμαι πραγματικά, κύριε πρόεδρε, γιατί ενώ όταν μιλούσατε για την θραύση που έκανε η έκφραση “Ολλαντρέου" στα ΜΜΕ ( που σιγά τα ωά στο κάτω κάτω), τα αίματα είχαν ανάψει ενώ αυτό το μικρό θεματάκι, που προφανώς ήταν έξω από όσα είχατε εκ των προτέρων προγραμματισει να πείτε το περάσατε στα γρήγορα;

Το μόνο που σας έσωσε λίγο κ.Τσίπρα ήταν το κλείσιμο κ το άνοιγμα των όσων είπατε, όπου κ αναφερθήκατε εκτενώς στο γεγονός ότι δεν έχουμε ανάγκη από σωτήρες αλλά από αλληλεγγύη.  

Εύχομαι να το εννοείται, και να φερθείτε αλληλέγγυα στον ελληνικό λαό που θα σας ψηφίσει. Σε διαφορετική περίπτωση έχετε υπ' όψιν ότι το όνομα Παπανδρέου μπορεί κάνει εξίσου εύστοχο λογοπαίγνιο κ με το δικό σας επίθετο ως: “Τσιπρανδρέου”.

Θα κλείσω με μια μικρή συμβουλή προς τον κ. Τσίπρα από μια ταπεινή ψηφοφόρο, που αρχίζει να έχει τρομακτικές αμφιβολίες για την ψήφο αλλά κ την πραγματική δύναμη της:
Αν -κ πραγματικά το εύχομαι- καταφέρετε να γίνετε πρωθυπουργός, μην ξεχάσετε ότι η Ελλάδα εκτός από οικονομική κρίση, περνάει κ μία κρίση ταυτότητος. 

Μία κρίση που αντιστοιχεί όχι μόνο στις σάπιες δομές αλλά κ σε φαινόμενα όπως η ιδιωτεία, η αδιαφορία και ο κυνισμός.

Ένα κόμμα που διέπεται από αρχές όπως η αλληλεγγύη λοιπόν και βρίσκεται σε τροχιά κυβέρνησης, οφείλει όταν πια θα μπορεί να κινεί τα νήματα, να δώσει στον κόσμο έναυσμα, διάθεση και κίνητρο για ενεργή συμμετοχή.

Πρέπει να ακούει προσεκτικά και να συμβιβάζεται όχι με τις εκ των άνω εντολές, αλλά με αυτές που έρχονται από τη βάση του.

Αλλιώς είναι ένα κόμμα που είναι καταδικασμένο να αποτύχει κ το μόνο που μάλλον μπορεί να καταφέρει είναι να επαναλάβει την ιστορία με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και ίσως σε διαφορετικό σκηνικό.

Ο κόσμος, στρέφεται στην Αριστερά γιατί ακόμα ελπίζει ότι μπορεί να παίξει κάποιον μικρό ρόλο στο θέατρο της πολιτικής σκηνής.
Αν δεν τον κάνετε εσείς πρωταγωνιστή, θα γίνει μόνος του!  

Θα γίνουμε μόνοι μας!
Μπορείτε να τρέξετε μήπως κ προλάβετε την ιστορία ή να την συνδημιουργήσετε μαζί μας! 

Εσείς επιλέγετε!!

Agony for the Future

για όταν οι λέξεις είναι περιττές...

Antistrofi Metrisi

                                                       88

              Πόσο    κεΝό 

                                            μέσΑ μΟυ

                     71

      Κ γιαΤί                        

                                            41

                               23                              δΕν

βΟυλΙαζω?
                                              9          

                        Που είσαΙ?

                                                          0.

κατάθεση οργής

"Μην καταδέχεσαι να ρωτήσεις

 θα νικήσουμε; θα νικηθούμε; 

Πολέμα!"   ~Ν.Καζαντζάκης~

(πηγή φωτογραφίας: πιτσιρίκος)

έχω μέσα μου οργή

για σένα που δεν νοιάζεσαι για το μέλλον μου

για σένα που εθελοτυφλείς στα προφανή

για σένα που προσπαθείς να μου κλείσεις το στόμα

έχω μέσα μου οργή

κ ενώ με κάνει να θέλω να ουρλιάξω

μες το  νου μου, ακούγεται μόνο σιωπή

όχι η δική μου, η δική σου

έχω μέσα μου οργή
για τους ρουσφετολόγους, τους βουλευτές 

τους ψηφοφόρους τους κ  τα κανάλια τους 

έχω μέσα μου οργή

για όσα ονειρεύτηκα κ δεν θα ρθουν ποτέ

κ για τον κώπρο στη γωνία που μου το παίζει μπάτσος

έχω μέσα μου οργή
με αλλάζει, με δηλητηριάζει, με σκοτώνει

σε μια εποχή που το ρήμα νιώθω 

αντικαθίσταται από το ρήμα αγοράζω

έχω μέσα μου οργή

κ αρνούμαι να πέσω σε κατάθλιψη

αρνούμαι να υπακούσω

αρνούμαι να πάψω να παλεύω...

λήθης δικαίωση

ίσως η λήθη να έκανε τελικά το καθήκον της
μια γραντζουνιά εδώ
λίγη οδύνη παρά-πέρα
ήταν κ ο χρόνος με το μέρος της
κ τα λάθη- μην τα ξεχνάμε τα λάθη
έτσι ενεργώ
σαν εκ νέου σχηματισμένη
μέσα κ έξω
έξω κ μέσα
θυμάμαι-απορώ
ξεχνάω κ ερωτεύομαι
ψάχνω χέρια...
ψάχνω τα δικά σου χέρια
ψάχνω...
βρίσκω βλέμματα κ λέξεις
όχι λέξεις
μόνο βλέμματα
οι λέξεις παγιδεύουν
δεν σε ονομάζω
παρά μόνο άντρα
ίσως δικό μου
ίσως και
όχι
αδιάκριτη έννοια η ιδιοκτησία
θα σε ονομάσω κ ελεύθερο
αόρατο
ίσως κ λίγο άπιαστο
αλλιώς πως
θα 'σουν έρωτας
αλλιώς πως
θα δικαίωνες την λήθη
 κ τα λάθη;