στρεβλώσεις

δεν ήταν αίμα

μάτια μου

δεν ήταν φως

ήταν γιορτή

κ ήταν δικιά μας

φορεμένοι

 μαύρα σώματα

εσύ κ εγώ

δίχως ρούχα

δίχως νου

σαλτιμπάγκοι

 άχρωμοι

σε εποχή άνυδρη

εγώ κ εσύ

γυμνοί

...

έτσι

θα μας θυμούνται

οι άνθρωποι

άγκυρα

πότε τη φόρεσα

τη μάσκα οξυγόνου;

στο ένα μου χέρι

-το δεξί-

δεμένη άγκυρα

τ'αριστερό ακόμα
κάπου

θα μαζεύει
κοχύλια

κάθε που φτάνω

στο τερμα

σκάβω

λίγο ακόμα

να βουλιάξω

κάποιος άλλος

-σαφώς

που μου μοιάζει-

ανυψώνεται

στην επιφάνεια

κ η ψυχή μου

μικρά κομμάτια

ελαφρόπετρας

επιπλέει.

πότε τη φόρεσα

τη μάσκα οξυγόνου;