ελευθερία

τα παιδιά

δεν ζωγραφίζουν

πια στους τοίχους

πως σώπασαν έτσι

τα τραγούδια τους;

ένα σύνθημα παλιο

ξεθωριασμένο

θυμίζει

πως κάποτε

προσπάθησαν

και

ο χειμώνας τους

τι γρήγορα

που ήρθε;

εργοτάξιο

η εργολαβία

δόθηκε

-τρόπο τινά-

με διαγωνισμό

τα υλικά

απλά

μια στάλα ιδρώτας

λίγη άμμος
κ ενα ρολοί

παρατημένο

στην σοφίτα

να μετράει

δευτερόλεπτα

έτσι έκλεισες

τις τελευταίες

χαραμάδες
πανικού

πριν
στον χαμό

αφεθείς

εκ νέου

ταυτότητα

κάποτε ψιθύριζες

πως ζήσαμε

-να ταν σεπτέμβρης

νύχτα

ή αύγουστος;-

που οι σκέψεις

επαναστάτες

μιας δομής βιωμένης

γίναν μολύβι

Faber Castell

-ποιός είσαι

και που πας

χωρίς μανταρίνι

κ όραμα

στη σχολική σου τσάντα;

θα πουν πως
πάει καιρός

που ξεχάσαμε

γραφή

κ ανάγνωση

κάποτε ψιθύριζες

πως ζήσαμε

δύσκολοι αποχεραιτισμοί #2

προχθές 

μαθεύτηκε μια νέα ημερομηνία 

μηχανικά ρωτήσαμε-σχεδόν από συνήθεια
ποιός έχει τη σειρά

πάει καιρός που ένας ένας μακραίνουν
-οι φίλοι μας-


άμστερνταμ

δουβλίνο

κάλιαρι

προχθές

γράψαμε στον τοίχο ένα σύνθημα για αντίο

"δεν συνηθίζονται οι απουσίες

των ανθρώπων

το κενό δεν γεμίζει"

μήτε που το διάβασαν ποτέ τους

-οι φίλοι μας-

και 'σύ 

κυλάς το ζάρι αμήχανα και φέρνεις διπλές:
το καλοκαίρι της ζωής σου
πως πέρασε έτσι πρόωρα
πως μάκρυναν οι νύχτες;

προχθες 

φτιάξαμε ένα τραγούδι από συρματόσχοινα

κάτσαμε στο σαλόνι και το ουρλιάξαμε 

έτσι το ακούσανε

κρυφά σαν προσευχή

-οι φίλοι μας-

γιάννα

μαρία

αλέξανδρος

προχθές 

σ' ακούσαμε να ανοίγεις το παράθυρο

κ καταλάβαμε όλοι

πως θα 'ναι πάντα ίδιος 

ένας κ αμετάβλητος ο λόγος ν'αγωνίζεσαι

-οι φίλοι μας-

         (για την Μ.Τ. μου)