οι εύκολες ώρες

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω

το βράδυ ήταν πάντα ανήσυχο

-δύσκολο-βγαίναν οι φόβοι

και χόρευαν μπροστά μου

μαζί τους χόρεψα κ εγώ

μια φορά θυμάμαι

κ ύστερα ανοίχτηκα

σε ένα κλάμα

-σαν μωρό-

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω

τη νύχτα το φοβόμουν το σκοτάδι

κ είχα τόσο πολύ μέσα μου

που ήταν αδύνατον να του κρυφτώ

δεν διέπρεψα-βλέπεις- ποτέ

στα παιδικά παιχνίδια

μήτε κ στ' άλλα

-τα ενήλικα-

μπλεκόμουνα ποτέ

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω
κ αν πότε-πότε συνάντησα σκοτάδι

έμεινα ξάγρυπνη για νύχτες

με μάτια ορθάνοιχτα σχεδόν-κουκουβαγίσια-

κ ούτε κατάλαβα ποτέ

οι κύκλοι των ρολογιών

πως παίζουν

-ανελέητα-

με μνήμες των ερώτων

τις εύκολες ώρες προτίμησα να ζω

τις άλλες θα τις χάριζα σε σένα

το νησί #1

“σαν θάλασσσες

είναι οι ανθρώποι

κάθε φουρτούνα

κ ναυάγιο

κάθε γαλήνη

και σοδειά”

έτσι ψιθύρισε κλεφτά

ο γέρο-καπετάνιος

μέρα μεσημέρι στο νησί-

την ώρα ακριβώς

που ξέμπλεκε τα δίχτυα

με τα νύχια του-

υπό-χρεώσεις

-να πάρω παγωτό για δύο
-να φορέσω το χαμόγελο που σ'αρέσει
-να μάθω πως φιλάς

 απλό τελικά το τρίπτυχο της ευτυχίας.

ισοπεδωμένοι δον κιχώτες

τόσο ξεχείλισε αυτός ο κόσμος απ' το λάθος

που ούτε μια θέση στ' όνειρο δεν έχει το σωστό

ξερνιούνται στα πεζοδρόμια ζεστές ελπίδες φρούδες

ενθύμια κακόγουστης υπόνοιας πως ζήσαμε -κάποτε-

ό,τι φοβήθηκες σε άφησε μετέωρο

ό,τι αγάπησα με άφησε κενό

κ η ιστορία -η πόρνη -ακόμη ψάχνει θύματα

greed

και τι κατάλαβα που τόσα χρόνια επέμεινα στο άπιαστο;

στο λίγο καμιά φορά φτάνεις πιο δύσκολα απ' ότι στο πολύ

το δίκιο του χρόνου το σπαταλήσαμε σε μικρότητες, σε τύπους και γραφειοκρατείες

όλο τον ήχο μας τον σπαταλήσαμε σε λέξεις

κ η δισυπόστατη δυστυχία γιατί δεν γράφεται με Ι;

αναρωτιέται μια παλιά μου φίλη αντάρτισσα ορθογραφία

σιωπώ