γενναία λήθη

κάπου στα μέσα Άνοιξης
τράβηξες πάλι το συρτάρι της μνήμης
φυσικά κ το θελα να μ'αγαπας
απλώς όχι μ'αγκάθια

κάποτε λέω
-μπορώ να κερδίσω
κ από φόβο
μην κερδηθω ή χάσω
επιτίθεμαι

μετά δειλιάζω
αντιστρέφω τους πόλους
κ απωθώ
συγγνώμη
που έγινα
ο ακροβάτης που ήθελες
να γίνεις
συγγνώμη
που δεν σ'αρέσει
φορεμένος πάνω μου
ο εαυτός σου

μένει τώρα να βαφτίσω
αυτή μου τη δειλία
γενναιότητα
κι εσύ
να κλείσεις το συρταρι

δεν τους συμφέρει
τους φόβους μου
να ζουν
στο φως
ποια συντροφιά
θα έχουν
οι εμμονές μου;