Μένουμε Ελλάδα (σκέψεις, με αφορμή ένα τραγούδι του Νικόλα!)

(15/6/2011,το τονίζω, γιατί από εκείνη την ημέρα έχουν αλλάξει πολλα!
Ο λόγος που το αναρτώ τώρα είναι γιατί θέλω να πιστέψω ξανά στα λόγια που έγραψα 2μιση μήνες πριν....)

Πριν 5-6 χρόνια, ήθελα να δώσω Πανελλήνιες. Δεν με ανάγκασε κανείς, δεν με πίεσε κανείς, το έκανα από δική μου εντελώς συνειδητή επιλογή. Οι γονείς μου προτιμούσαν κ επέμεναν να δώσουν τα λεφτά τους σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο του εξωτερικού κ όχι στην ελληνική παρα-παιδεία των φροντιστηρίων.Εγώ από τη μεριά μου δυστυχώς υπήρξα ρομαντική ψυχή! (ίσως κ να μαι ακόμα δηλαδή)

Έβλεπα από τότε το σάπιο πρόσωπο αυτής της χώρας, δεν αποφάσισα να μείνω από άγνοια, αντίθετα έλεγα τότε -κ το θυμάμαι σαν χθες- "όταν αγαπάς έναν τόπο, δεν φεύγεις, μένεις κ παλεύεις γι αυτόν!"

Όχι δεν είμαι εθνικίστρια κλπ, ούτε κ υπήρξα ποτέ,κάθε άλλο θα έλεγα.

Αλλά πως να το κάνουμε, όταν ακούω Χαρούλα ανατριχιάζω, όταν είμαι στη γέφυρα ενός πλοίου κ βλέπω το απέραντο μπλε σιγοφυθιρίζω Παπάζογλου και ναι, στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήμουν πολύ περήφανη, το ίδιο κ στο Euro, αλλά ποιός δεν ήταν τότε λίγο παραπάνω "Έλληνας" ?

Τώρα πια, μερικά χρόνια κ αρκετές ανάποδες σφαλιάρες μετά τις Πανελλήνιες σκέφτομαι ξανά μια δεύτερη προσφυγειά, (κ λέω δεύτερη γιατί δεν πάνε ούτε 90 χρόνια από τότε που ο παππούς ήρθε από τη Σμύρνη) μόνο που τώρα όσο κ αν το σκέφτομαι δεν έχω τέτοια πολυτέλεια, δεν έχω επιλογές, δεν έχω χρήματα, δεν έχω δουλειά, ούτε κ πολλά κουράγια!Μόνο ένα πτυχίο έχω (μέχρι τέλος του μήνα θα έρθει κ το 2ο) κ μπόλικα όνειρα...α, ναι, κ έναν υπέροχο σκύλο! Ισχνά εφόδεια για το μέλλον!Αλλά δενπειράζει,  γιατί ξέρω ένα μυστικό κ νομίζω πως θα το μοιραστώ μαζί σας.Μεγάλωσα σε έναν τόπο πανέμορφο, που οι άνθρωποι γελάνε κ δεν του λείπει τίποτα (εκτός από μερικά δις. ευρώ) κ δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την υπόλοιπη Ευρώπη. Την είδα κ αυτή, από 16 χρονών ταξίδεψα όσο πιο πολύ μπορούσα (τουλάχιστον τότε μπορούσα). Παρίσι, Ζυρίχη, Αμστερνταμ, Δρέσδη, Λονδίνο, Βερολίνο. Πολιτσμός...φοβερός πολιτισμός, υπέροχα κτήρια, δρόμοι, μουσεία, πίνακες, κρύο, χιόνι και άνθρωποι καλά κλεισμένοι στα κελιά της αποξένωσής τους. Ευχαριστώ δεν θα πάρω.

Πήγα κ στα Βαλκάνια, είδα φτώχια, απέραντη φτώχεια κ ανθρώπους απαίδευτους να μου χαμογελούν, τουλάχιστον όμως εκεί χαμογελούσαν. Το ξέρω προς τα εκεί οδεύουμε, αυτό μας περιμένει. Δεν πειράζει! Είμαστε ευλογημένοι εδώ κ αιώνες γιατί ξέρουμε να επιβιώνουμε μόνο με τον ΗΛΙΟ!! αυτό είναι το μυστικό μας όπλο...κ σε συνδιασμό με λίγο ούζο ή κρητική ρακί...είναι πραγματικά ακαταμάχητο!

Ακόμα κ αν ολόκληρη η χώρα ξεπουληθεί σε αυτό τον αισχρό οικονομικό πόλεμο, εμείς θα έχουμε τον ΗΛΙΟ...θα τον πουλάμε πολύ ακριβά κ πάντα θα έχουμε περίσσευμα. Κ γι αυτό ακριβώς θα μας ζηλεύουν!Ήδη μας ζηλεύουν! Εντάξει φορές-φορές απελπίζομαι κ εγώ, δεν είναι πάντα όλα φωτεινά, όμως τότε απλώς χτυπάει το τηλφ "Κερνάω Μπύρα, πάμε πλατεία?"Φυσικά κ πάμε!!!

Εκεί είναι το μέλλον, στις πλατείες, όχι μόνο πολιτικά (λόγω αυτού που συμβαίνει στο Σύνταγμα) αλλά και κοινωνικά, μια ευκαιρία να γνωριστούμε εκ νέου, να κάνουμε ξανά τις γειτονιές μας γειτονιές, να νιαστούμε για τον διπλανό μας! Δεν είναι ουτοπικό...το βλέπω εδώ κ 3 εβδομάδες...ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!!!!

Κ θα πάμε παρακάτω, φυσικά κ θα πάμε, η ιστορία δεν σταματάει, θα βρούμε έναν τρόπο....

Κ όσο για τα παιδιά μας, ακόμα κ στην περίπτωση που ζήσουμε το χειρότερο σενάριο (κ μακάρι να ήξερα ποιό είναι αυτό), θα συνεχίσουν να ονειρέυονται. Αρκεί εμείς ως μεγαλύτεροι, να τους δώσουμε μια ευκαιρία στο όνειρο, η απελπισία δεν χωράει στα μάτια τους, αν δείτε τις ζωγραφιές τους θα το καταλάβετε! Κι ίσως η επόμενη γενιά να είναι καλύτερη, ακριβώς γιατί δεν θα τα έχει όλα στο πιάτο, όπως τα είχε η δική μου...!

Θα κλείσω με μία φράση του Οδ. Ελύτη που τυραννάει μέρες το μυαλό μου."Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ"Μένουμε Ελλάδα...κ είμαστε διατεθιμένοι να δουλέψουμε για να γυρίσει ο ΗΛΙΟΣ!!!